Odmiana i polskie znaki w hasłach krzyżówkowych

Słowniki najczęściej pokazują rzeczownik w mianowniku liczby pojedynczej i czasownik w bezokoliczniku. Autor krzyżówki może jednak użyć podpowiedzi, która wymaga liczby mnogiej albo formy odmienionej. Konstrukcja zdania podpowiada, jakiej części mowy i jakiej liczby szukać.

Nie należy mechanicznie zmieniać końcówki tylko po to, aby wypełnić pola. Forma musi istnieć w języku polskim i zachować znaczenie wskazane przez podpowiedź.

Ą, Ć, Ę, Ł, Ń, Ó, Ś, Ź i Ż należy traktować jak samodzielne litery, nie jak ozdobne wersje znaków bez ogonków i kresek. Słowa „laska” i „łaska” mają tę samą długość, ale inne znaczenie i inną pierwszą literę.

Wzorzec wyszukiwania powinien zachowywać znak wtedy, gdy jest znany. Wpisanie L zamiast Ł może poszerzyć wyniki, lecz nie potwierdza poprawnej pisowni odpowiedzi.

Rzeczownik w liczbie mnogiej zwykle odpowiada podpowiedzi również sformułowanej w liczbie mnogiej. Przymiotnik powinien zgadzać się z opisywanym rzeczownikiem, a czasownik z osobą lub formą wskazaną przez definicję. To szczególnie ważne przy krótkich synonimach, których znaczenia częściowo się pokrywają.

Jeżeli podpowiedź brzmi nienaturalnie albo łączy kilka różnych form, warto zgłosić ją do poprawy. Dobra relacja krzyżówkowa powinna być poprawna zarówno znaczeniowo, jak i językowo.

Najpierw porównaj formę z podpowiedzią, potem policz litery i sprawdź znane pozycje. Następnie przeczytaj definicję słowa oraz inne podpowiedzi prowadzące do tej samej odpowiedzi. Taki zestaw kontroli pozwala wykryć sytuację, w której słowo istnieje, ale nie pasuje do konkretnego kontekstu.

W Leksykonie Haseł wariant bez polskich znaków, odmiana i alternatywna pisownia powinny być oznaczone jako warianty, a nie przedstawiane jako nowe znaczenia tego samego słowa.